Blog

WCAG 2.2 to nowsza wersja międzynarodowego standardu dostępności cyfrowej. Nie jest to jednak całkowicie nowy dokument, który zastępuje wszystko, co obowiązywało wcześniej. WCAG 2.2 rozwija WCAG 2.1, doprecyzowuje wymagania i dodaje nowe kryteria sukcesu, które odpowiadają na problemy częściej spotykane we współczesnych serwisach internetowych, aplikacjach i formularzach online.

Najważniejsza różnica jest prosta: WCAG 2.2 dodaje nowe kryteria, a jednocześnie usuwa jedno wcześniejsze kryterium — 4.1.1 Parsowanie.

Dla właścicieli stron internetowych oznacza to, że sama zgodność z WCAG 2.1 nie musi już wystarczać, jeżeli chcemy oceniać serwis według aktualnego standardu. Trzeba sprawdzić dodatkowe wymagania, szczególnie dotyczące widoczności fokusu, wielkości przycisków i linków, obsługi przeciągania, spójnej pomocy, formularzy oraz dostępnego logowania.

Czym jest WCAG 2.1?

WCAG 2.1 to wersja standardu dostępności cyfrowej, która przez kilka ostatnich lat była najczęściej wskazywana w audytach, dokumentacjach projektowych, zapytaniach ofertowych i wymaganiach dla stron internetowych instytucji publicznych.

Standard WCAG 2.1 bazuje na czterech głównych zasadach dostępności. Strona internetowa powinna być:

• postrzegalna,
• funkcjonalna,
• zrozumiała,
• solidna.

W praktyce oznacza to, że użytkownik powinien móc odczytać treść, obsłużyć stronę różnymi metodami, zrozumieć działanie interfejsu oraz korzystać z serwisu przy pomocy technologii wspomagających, takich jak czytniki ekranu.

WCAG 2.1 rozszerzyło wcześniejszy standard WCAG 2.0 między innymi o wymagania ważne dla użytkowników urządzeń mobilnych, osób słabowidzących oraz osób z trudnościami poznawczymi. Wprowadziło takie kryteria jak orientacja ekranu, dopasowanie do małego widoku, odstępy w tekście, zmiana układu strony czy gesty dotykowe.

Czym jest WCAG 2.2?

WCAG 2.2 to kolejna wersja standardu. Została opublikowana jako rekomendacja W3C i rozwija wcześniejsze wymagania WCAG 2.1. Jej celem nie było stworzenie całkowicie nowej metodologii, ale uzupełnienie standardu o obszary, które w praktyce nadal powodowały poważne bariery dostępności.

WCAG 2.2 skupia się szczególnie na:

• użytkownikach korzystających z klawiatury,
• osobach korzystających z urządzeń mobilnych,
• osobach z ograniczoną sprawnością ruchową,
• osobach z trudnościami poznawczymi,
• osobach korzystających z formularzy, logowania i procesów wieloetapowych.

Dlatego nowe kryteria WCAG 2.2 dotyczą między innymi zasłaniania fokusu, minimalnego rozmiaru celów kliknięcia, przeciągania elementów, powtarzania danych w formularzach oraz dostępnego uwierzytelniania.

Najważniejsza różnica: WCAG 2.2 dodaje nowe kryteria

WCAG 2.2 dodaje 9 nowych kryteriów sukcesu. Nie wszystkie dotyczą jednak najczęściej wymaganego poziomu zgodności. W praktyce najważniejsze są kryteria na poziomie A i AA, ponieważ to właśnie poziom AA jest najczęściej wymagany przy stronach internetowych instytucji publicznych, projektach finansowanych ze środków publicznych oraz profesjonalnych audytach dostępności.

Nowe kryteria WCAG 2.2 na poziomie A i AA to:

• 2.4.11 Fokus niezasłonięty — minimum (AA) [zobacz więcej]
• 2.5.7 Ruchy przeciągania (AA) [zobacz więcej]
• 2.5.8 Rozmiar celu — minimum (AA) [zobacz więcej]
• 3.2.6 Spójna pomoc (A) [zobacz więcej]
• 3.3.7 Nadmiarowe wprowadzanie danych (A) [zobacz więcej]
• 3.3.8 Dostępne uwierzytelnianie — minimum (AA) [zobacz więcej]

Oprócz nich WCAG 2.2 wprowadza również trzy kryteria na poziomie AAA:

• 2.4.12 Fokus niezasłonięty — rozszerzone [zobacz więcej]
• 2.4.13 Wygląd fokusu [zobacz więcej]
• 3.3.9 Dostępne uwierzytelnianie — rozszerzone [zobacz więcej]

W standardowych audytach zgodności na poziomie AA najważniejsze jest więc 6 nowych kryteriów A i AA.

WCAG 2.2 usuwa kryterium 4.1.1 Parsowanie  [zobacz więcej]

Drugą bardzo ważną różnicą jest usunięcie kryterium 4.1.1 Parsowanie.

W WCAG 2.0 i WCAG 2.1 kryterium to dotyczyło poprawności kodu w językach znaczników, takich jak HTML. W praktyce raportowano pod nim między innymi nieprawidłowe zagnieżdżenia elementów, brakujące znaczniki, zduplikowane atrybuty lub powtarzające się identyfikatory id.

W WCAG 2.2 kryterium 4.1.1 zostało oznaczone jako przestarzałe i usunięte. Powód jest praktyczny: współczesne przeglądarki internetowe i technologie wspomagające znacznie lepiej radzą sobie z interpretacją kodu niż w czasie, gdy kryterium było tworzone. Sam błąd składniowy HTML nie musi już automatycznie oznaczać realnej bariery dostępności.

Nie oznacza to jednak, że jakość kodu przestała być ważna. Nadal należy pisać poprawny, semantyczny i stabilny kod HTML. Zmienia się tylko sposób raportowania błędów. Jeżeli błąd w kodzie powoduje realny problem, na przykład brak etykiety formularza, błędną nazwę przycisku albo nieprawidłową relację między elementami, należy przypisać go do właściwego kryterium, na przykład 1.3.1 Informacje i relacje albo 4.1.2 Nazwa, rola, wartość.

Porównanie WCAG 2.1 i WCAG 2.2

WCAG 2.2 nie wywraca standardu do góry nogami. Najlepiej traktować go jako rozszerzenie WCAG 2.1.

W praktyce WCAG 2.2 zachowuje fundament WCAG 2.1, ale dodaje wymagania wynikające z realnych problemów użytkowników.

Czy strona zgodna z WCAG 2.1 automatycznie spełnia WCAG 2.2?

Nie zawsze.

Jeżeli strona była zgodna z WCAG 2.1, to ma bardzo dobrą podstawę do zgodności z WCAG 2.2. Trzeba jednak dodatkowo sprawdzić nowe kryteria. Szczególną uwagę warto zwrócić na:

• fokus zasłaniany przez sticky header, popupy lub paski cookies,
• małe przyciski i linki,
• elementy wymagające przeciągania,
• powtarzanie danych w formularzach,
• niespójne rozmieszczenie pomocy,
• bariery w procesie logowania.

Dopiero po sprawdzeniu tych obszarów można rzetelnie ocenić zgodność z WCAG 2.2.

Czy trzeba poprawiać stronę natychmiast?

To zależy od sytuacji prawnej podmiotu, obowiązujących go ustaw, zapisów umów, wymagań projektu i oczekiwanego poziomu zgodności. Jeżeli dokumentacja, zapytanie ofertowe lub audyt wskazują WCAG 2.1, formalnie należy odnieść się do tego standardu. Jeżeli jednak celem jest aktualna, profesjonalna dostępność cyfrowa, warto już dziś analizować stronę według WCAG 2.2.

W praktyce najlepszym rozwiązaniem jest potraktowanie WCAG 2.2 jako aktualnego kierunku rozwoju dostępności cyfrowej. Nowe kryteria nie są abstrakcyjne. Dotyczą realnych problemów użytkowników, które bardzo często występują na stronach internetowych.

Co powinien zrobić właściciel strony?

Właściciel strony powinien przede wszystkim sprawdzić, czy obecny serwis był audytowany wyłącznie według WCAG 2.1, czy również z uwzględnieniem nowych kryteriów WCAG 2.2.

Warto wykonać następujące działania:

• zaktualizować checklistę dostępności,
• sprawdzić nowe kryteria WCAG 2.2 na poziomie A i AA,
• przeanalizować formularze i procesy logowania,
• przetestować stronę klawiaturą,
• sprawdzić przyciski, linki i elementy mobilne,
• przejrzeć popupy, paski cookies, sticky header i inne elementy zasłaniające treść,
• zaktualizować sposób raportowania błędów związanych z parsowaniem.

Jeżeli strona ma już audyt WCAG 2.1, nie zawsze trzeba wykonywać pełny audyt od początku. Czasami wystarczy audyt uzupełniający, który sprawdzi nowe kryteria WCAG 2.2 oraz zweryfikuje, czy wcześniejsze problemy zostały poprawione.

WCAG 2.1 i WCAG 2.2 są ze sobą mocno powiązane. WCAG 2.2 nie odrzuca wcześniejszych zasad, ale je rozwija. Większość wymagań znanych z WCAG 2.1 nadal obowiązuje, natomiast dochodzą nowe kryteria dotyczące współczesnych problemów użytkowników.

Najważniejsze różnice to:

• WCAG 2.2 dodaje 9 nowych kryteriów sukcesu,
• dla poziomu A i AA szczególnie ważnych jest 6 nowych kryteriów,
• WCAG 2.2 usuwa kryterium 4.1.1 Parsowanie,
• większy nacisk położono na fokus, obsługę mobilną, formularze, pomoc i logowanie,
• strona zgodna z WCAG 2.1 wymaga dodatkowej weryfikacji przed uznaniem jej za zgodną z WCAG 2.2.

Dla właścicieli stron internetowych oznacza to konieczność aktualizacji podejścia do audytów i wdrożeń. Dla wykonawców stron — konieczność projektowania interfejsów zgodnych z aktualnymi wymaganiami. Dla użytkowników — większą szansę na wygodne, przewidywalne i dostępne korzystanie z usług cyfrowych.